Rozum i irracjonalizm
Kolejną konsekwencją filozofii świętego Augustyna, który zakładał przez cały czas teocentryzm było przekładanie irracjonalnych sił duszy ponad rozum. Święty Augustyn zdetronizował twierdzenie o wyższości rozumu. Rozum bowiem był wedle wszelkich przesłanek czynnikiem biernym. Najważniejszym natomiast czynnikiem winien być przecież czynnik aktywny. Za taki właśnie uznawał Augustyn wolę. To wola jest najważniejsza, wola charakteryzuje naturę człowieka, a nie myślenie które jest tylko i wyłącznie bierne. W woli właśnie doszukiwał się święty Augustyn działania Boga, w niczym innym. Najważniejsze jest według świętego Augustyna to, czego człowiek pragnie, to co wie natomiast jest nieistotne. Pogląd ten zrewolucjonizował myślenie chrześcijańskie. Od tej pory łatwo już wykazać granicę, która odcina typowy starożytny intelektualizm od filozofii chrześcijańskiej, która z intelektualizmem zdecydowanie zrywała właśnie od czasów świętego Augustyna. O ile do tej pory filozofia chrześcijańska była w bardzo wielu momentach podobna do Greckiej, o tyle od teraz można już było zdecydowanie wykazać poważne różnice.