Inspiracje i rozwój Augustyna
Droga rozwoju świętego Augustyna jeśli przyjrzymy się dokładnie jego sylwetce wydaje się dosyć oczywista, odmiennie niż mogłoby się to wydawać jeśli sugerowalibyśmy się pierwszym wrażeniem na jego temat. Szkoły i myśli filozoficzne z których przeskakiwał są bowiem często mocno odmienne od siebie. O ile na początku największym zainteresowaniem darzył on dzieła Cycerona, następnie cyników, o tyle na samym końcu potępiał owe nurty myślowe uważając je za sprzeczne z boskim prawem i ludzką naturą. Analogicznie, jeśli chodzi o wiarę chrześcijańską, Augustyn początkowo patrzył na nią niechętnie, mimo iż był przyuczany do chrześcijaństwa od dzieciństwa przez swoją matkę. Mimo to będąc już w wieku dojrzałym zdecydował się ochrzcić i przez resztę życia myśl jego nie odstępowała od chrześcijaństwa ani na trochę. Te dosyć sprzeczne nurty, którymi się fascynował oraz jego nie do końca święte życie mogą sugerować, że sam Augustyn był postacią pełną sprzeczności. Jeśli jednak spojrzymy głębiej, widać dokładnie, że żadne z jego przekonań nigdy nie wygasło zupełnie. Echa manicheizmu na przykład widać dokładnie w jego dziełach chrześcijańskich.